Experience Story: Bram Voets, Hamilton, New Zealand

New Zealand, 26-09-2010 - 24-11-2010

In May of 2010 I decided that I needed a break from my studies between my bachelor Business Studies and my maser Marketing Research. Luckily plenty of AIESEC people were around on campus to convince me to go on an internship supported by this great student organization. After both parties agreed I eagerly started looking for a suitable internship. It was not for long until AIESEC Waikato contacted me (yes, I was very lucky) and notified me of the possibility of going on a DT in New Zealand. The reputation of New Zealand being first of all one of the most beautiful places on earth and second being the home of very hospitable people, were enough to trigger my interest and so I started looking in to the offer. That’s how I first learned about CanTeen.

CanTeen is a NGO supporting young people living with cancer, they organize all kinds of member activities for both young cancer patients as well as their siblings. For example all the members go to an amusement park together once a year. Activities like these cost loads of money and thus CanTeen organizes yearly fundraising activities, one of these is the sales of Bandannas. These rags are to be placed upon your head and often worn by cancer patients, as a sign of compassion these Bandannas are sold to all the Kiwi’s (New Zealanders). My job was, together with 9 other international interns, to first find suitable places for sales, do the logistics, contact schools for awareness presentations & sales and for the majority actual fundraising and sales of Bandannas on the streets and shopping centra of Hamilton.

Together with my mainly Chinese colleagues and now friends, we raised over NZ $28.000,00, almost 4 times the amount compared to the previous year. I honestly think there were few Hamiltonians left without at least one Bandanna.

AIESEC Waikato’s role in this process was supportive, they arranged pick-ups and host families and were planning ahead dozens of activities. However this being the first time since years that AIESEC Waikato had received interns we could clearly see some flaws in their excessive planning. Altough with a 2-week window of feedback we managed to steer all processes in the right direction and I do think everyone eventually learned a great deal and made some good friends. One thing you should keep in mind is that it’s always YOU who will have to make the most of your work, for example our original tasks were not that challenging, but after some brainstorming and effective actions we were able to turn this around in a very successful project.

Luckily it was not only working and discussions in New Zealand, that would be a shame as there is so much to see, to do and so many people to meet in this amazing country. It already started on my airplane flight. In the seats next to me a Kiwi couple and I started talking and this ended up in them inviting me over for a visit at their beach house in Tauranga (which ended up being awesome). Things like this happened to me and many other travelers regularly, I experienced Kiwi’s to be very open to other cultures and people in addition of having a great hospitality. So is hitch hiking a good way of getting around, you can easily get a pick up to your destination from a kiwi and you’d be unlucky if you would only get an extensive tour with great stories, it’s more likely that you would also get invited over for dinner. Then there are the amazing and diverse landscapes, which makes New Zealand really the most beautiful place to visit. Flawless beaches, volcanoes, high snow-covered mountains, fiords, lush rainforest, glaciers, geysers and a lot of meadows with sheep, everything is there! It’s definitely a must to travel around and not be stuck in a city like Hamilton or Auckland. Me and my Chinese colleagues had an amazing trip around the north island, where we met a great deal of other travelers and did things like sky diving and doing a 7 hour track through volcano landscape. It certainly invites for a longer stay and a visit to the South Island, which I did.

To finish up some Do’s and Dont’s while in New-Zealand:

Do:

- Taste a Fergburger in Queenstown

- Go to a rugby match

- Go Skydiving

- Go Backpacking

- Buy a CanTeen bandanna

Don’t:

- Call a Kiwi an Australian

- Stay in Hamilton for too long, go out!

- Go to a cricket match

Bram Voets

Experience: Catherine Endtz, Egypt, Cairo

Same Same but Different

Cairo Airport, June 2010, around nine pm. With the usual sense of traveller’s

excitement I walk into the airports’ arrivals hall. A brown-haired, blue-eyed girl

speeds up to me, a smiling face I recognize from a Facebook picture. No time for

extensive welcomes and chit-chats. My plane was an hour late and we have to rush

to Khan el Khalili, the large and very touristic souk that hosts some very nice shisha

(water pipe) places. Let’s go, yalla yalla! In the car my new AIESEC friends try a nice

joke on me involving one AIESEC’er pretending to be mute, and the other pretending

to be an Indian cab driver. The first intercultural exchanges of laughs. Twenty minutes

later I am walking through little back-alleys in the old Islamic centre of Cairo,

absorbing all the new sights, smells and sounds.

I was in Cairo for my internship with AIESEC. For two months I would take

on the position of fundraiser for the small NGO El Nafeza. My main reason for being

in Egypt, however, was to have the “AIESEC-experience”, to meet people from all

over the world, to get emerged in a culture that was not mine and to get challenged

in my ideas about normality. Additionally, I had been given the unspoken task to

discover that Muslims aren’t that different from us, that more than anything we are all

humans and that we should all be friends.

Quite an obvious message I thought. As anthropologist-in-the-making,

having spent about a third of my post high school life travelling through third world

countries, I was a model cultural relativist. Polygamy or female circumcision, nothing

could get me shocked anymore. Who are we to judge their cultural practices? We

have our things, they have theirs.

My AIESEC experience, however, was very different from all my other travel

experiences. The friends I made in Cairo didn’t wear red and blue checked cloths;

they didn’t have holes in their ears the size of oranges, or live in cow-dung huts. They

were just like me: they went to college, wore the same kind of clothes and listened

to the same kind of music. Because the friendships were based on a strong feeling of

sameness, my ‘us versus them’ cultural relativism didn’t work anymore. They had

become part of the ‘us’. So, when, under an initial layer of sameness, I did discover

quite some cultural differences in the end, for the first time in my life they bothered

me.

One of the most obvious differences was the gender issue. The many

differently shaded hijabs on the streets I could culturally put in perspective, and

the male stares and occasional ‘I love you’s started to grow on me. I did feel weird

however, when, just before we left the house to hand out Ramadan meals to the poor,

my male friend ordered my to put my cardigan on; when during a weekend at the

beach I was subtly pulled out of sight when the neighbours knocked on the apartment

door; or when at a Tiesto concert two other friends acted as my personal bodyguards

with every step I took, afraid that something would happen to me.

All of this was clarified during the last week of my stay by yet another friend

during our weekly shisha. He shared with me the well known facts that “Men are

worth twice as much as women” and “Men are just better in everything than women,

that’s why they always have to take care of them and protect them.” Adrenaline going

from my head to the tip of my toes: how could a friend of mine say something like

this!

The interesting thing here was not to which extent this guy’s opinion reflected

popular opinion in Egypt or for that matter the whole Islamic world. What is

interesting is the situation itself, and how to handle it. What is the limit to cultural

relativism? How much difference of ideas can you handle, and can you accept? Do we

have to get rid of foreign ideas to be able to live in harmony with their owners? I there

really such a thing as respecting without accepting: the well known Dutch ‘tolerance’.

And how do we deal with our own convictions in the face of difference?

Exactly this is, in retrospect, the main lesson that I brought home from Egypt. I’ve

learned that, faced with a difference of conviction, it is no crime to embrace your own

point of view. We should however, when doing this, accept the tension this leads to,

and instead of denying it or running away for it, embrace it, learn to live with it, and

maybe even enjoy the constant debate, change, and reflection this tension leads to.

Because in the end, we’re all human and we should all be friends.

Experience: Frank van der Wouden and Michiel Dotinga, Turkey

Gedurende acht fantastische weken hebben wij de kans gekregen om met alle facetten van het Turkse bestaan kennis te maken. In deze tijd hebben wij alle kanten van Turkije gezien, honderden mensen ontmoet en duizenden kilometers afgelegd.

Het mooie van Turkije is dat het overal anders is. Gastvrijheid staat echter overal hoog in het vaandel. Als je bij iemand logeert waar niet genoeg bedden zijn dan gaat de gastheer op de grond liggen en mag jij in zijn bed.

Eten is het allerbelangrijkste in Turkije, als je met een groep van 20 mensen bent en iemand heeft honger dan schuiven we allemaal aan tafel!

 

Turken vinden Nederland een van de mooiste landen die er is en balen van de negatieve sfeer die er om Turkse mensen heen hangt in Nederland. Turkse mensen hier of in Turkije is dan ook echt een wereld van verschil.

Nog even kleine anekdote: De derde avond liepen wij om twee uur ’s nachts door Adana (Zuidoost), al een uur aan het lopen met twintig kilo backpacks op onze rug, toen er in een keer een auto langzamer naast ons ging rijden. Nog niet bekend met de Turkse vriendelijkheid voelde wij ons nog wat ongemakkelijk. Vervolgens vroeg die man: “Hebben jullie dorst?”. Hij stopt langs de kant koopt vier flesjes water voor ons en rijdt weer door.

Turkije is een land met vele gezichten, prachtige natuur en veel cultuur. De reis was echt een avontuur en het mooie is dat je door AIESEC alle leuke plekken ziet en daarnaast de Turken echt doorgrond.

Zoals ik tegen mijn vrienden zeg, mijn verwachting waren hoog, maar het was gewoon nog veel mooier!

Experience: Rutger Metsch and Nard Huijbregts, Malaysia

Op onze laatste avond in Kuala Lumpur hebben we in de omgeving van de Petronas Towers het afgelopen half jaar nog eens goed besproken. We beseften ons opeens dat, toen we ons vorig jaar augustus op de universiteit inschreven, iedereen zei dat het ‘de beste tijd van ons leven, boordevol ervaringen’ zou worden. . Na ons door de drie selectInderdaad. Rond januari hebben we ons allebei, op goed geluk, ingeschreven voor het Ambassadeursprogrammaierondes heen te hebben geslagen begon het avontuur. 

Wij, Nard Huijbregts uit Maastricht en Rutger Metsch uit Groningen, kenden elkaar alleen van de trainingsdagen toen we in juli naar Maleisië vlogen. Zenuwachtig, maar voorbereid,  kwamen we met onze backpacks aan op Kuala Lumpur International Airport. Het was begonnen! Redelijk snel waren we over de cultuurshock heen – eerst was het lachen bij elk mondkapje dat we tegenkwamen, geshockt zitten bij ze zoveelste suïcidaal hard rijdende taxichauffeur, en staren bij elke burqa die we voorbij zagen lopen- en konden we aan de slag. 

De eerste 6 weken hebben we gewerkt bij 5 verschillende universiteiten, verspreid over het land. Bij deze universiteiten hebben we o.a. geholpen met de werving van nieuwe leden voor AIESEC, de werkwijze van de commissies geëvalueerd en aangepast, stageplekken aan bedrijven verkocht, congressen voorbereid en gefaciliteerd, trainingen gegeven aan meer dan 200 man per sessie maar vooral heel veel foto sessies ondervonden. Rijen vol Maleisiërs wachtend om met je op de foto te gaan. Het leven van een Ambassadeur heeft toch echt wel kenmerken van een supersterren bestaan. Van 5 sterren hotels tot slapen tussen de kakkerlakken, je maakt het allemaal mee. Een briljante tijd, veel geleerd, veel vrienden gemaakt en dingen meegemaakt die we anders nooit gedaan zouden hebben.

Naast onze AIESEC activiteiten hebben we ook nog een dag op het KLM kantoor in Kuala Lumpur mee mogen lopen. Dineren met de CEO, brainstormen met de marketing director. Naast al het werk hebben we natuurlijk ook de kans gegrepen om wat rond te reizen in de omgeving. Jetsetten in Singapore, wilde olifanten de rivier zien oversteken in de jungle van Borneo, met zijn tweeën op een afgelegen parel wit strand liggen, snorkelend in een azuurblauwe zee tussen het koraal en de tropische vissen, een schorpioen vasthouden bij de prachtige theevelden, even voor een week op en neer naar Australië en als kers op de taart een heerlijke businessclass vlucht terug: het hoort allemaal bij het leven van een Ambassadeur.

Experience: Daan Soons and Niels Gastkemper, Romania

Op het eerste gezicht is Roemenië niet de meest in het oog springende bestemming van het Ambassadeursprogramma, maar vergis je niet in wat dit land allemaal te bieden heeft voor een AIESEC Ambassadeur. Roemenië is een enorm veelzijdig land met een bijzondere geschiedenis. Inmiddels proberen ze de recente geschiedenis zoveel mogelijk achter zich te laten en de focus te leggen op hun toekomst binnen de EU. Heel erg veel is hier nog niet van te zien en de bevolking heeft dan ook zeker zo hun twijfels over de invloed van de EU. AIESEC’ers in Roemenië zijn hier echter niet al te veel mee bezig. Ze willen zichzelf zoveel mogelijk ontwikkelen en profileren bij internationale bedrijven. In Nederland liggen de kansen voor het oprapen. In Roemenië is dit veel minder geval en moeten jongeren actief op zoek naar kansen. Deze vinden ze bij AIESEC. AIESEC in Roemenië is flink aan het groeien, maar professioneler dan je zou verwachten. Dit neemt niet weg dat ze soms nogal traag overkomen, maar dit heeft alles te maken met de Roemeense cultuur, die veel overeenkomsten toont met de Italiaanse en Spaanse cultuur waar ze alles net wat rustiger aan doen.

Zo ook als je de trein pakt. Klagen wij Nederlanders steen en been over de NS, is het niet raadzaam te klagen over het Roemeense treinennet, want je klaagt al snel heel veel. Lange vertragingen zijn doodnormaal, maar gelukkig zijn de treinen zelf van redelijk tot goede kwaliteit.

Wil je in Roemenië veel werk verzetten, dan zul je daar zelf een beetje achteraan moeten. Maar als je van een feestje houdt, hoef je je in Roemenië geen zorgen te maken. De Roemenen zijn een bijzonder vriendelijk volk en hebben alles voor je over. Zo organiseren ze ook elke avond een feest. Bezoek deze feestjes zoveel mogelijk, want ze lopen meestal wel goed uit de hand. Of leg een bezoekje af aan Moldavië, waar je per ongeluk op een house party op een verlaten vliegveld kan belanden.

Roemenië biedt een onverwacht avontuur die zelfs voor de meest ervaren wereldreiziger indrukwekkend zal zijn. Dankzij het Ambassadeursprogramma zul je twee maanden lang honderden studenten ontmoeten. Naast dat deze ontmoetingen tot mooie vriendschappen kunnen (en zeker zullen) leiden, biedt dit programma de mogelijkheid om onderdeel te worden van de Roemeense studentenpopulatie waardoor je ook zelf zult integreren met de Roemenen. Het is dus meer dan een vakantie en je zult na terugkomst het land van binnenuit hebben gezien en op daardoor meer van het land weten dan de gemiddelde toerist.

Het land van Dracula en de ontzettend sterke drank (o.a. Tuica en Palenka, 80/90%) klinkt misschien dichtbij, maar je hoeft niet altijd ver te gaan om mooie ervaringen op te doen.

Experience: Lotte Hinkel and Christianne Kerkhofs, Mexico

Hoe vat je in een A4tje samen wat wij deze zomer hebben meegemaakt? Bij voorbaat: dat kan niet! We gaan het toch proberen, en we hopen jullie net zo enthousiast te maken over het Ambassadeursporgramma te maken als wij. Want deze zomer was echt GEWELDIG! 

Samen zijn wij, Lotte Hinkel en Christianne Kerkhofs, op 1 juli vertrokken naar Mexico City. Dit is een wereldstad die bekent staat als gevaarlijk, druk en vies, maar wij hebben er de tijd van ons leven gehad. Aan het werk met de lokale AIESECers, kennis maken met alle Mexicaanse gebruiken, het eten en de cultuur. En dit was pas het begin van onze reis! Wat ons nog te wachten stond hadden we ons nooit kunnen voorstellen… Alle bijzondere mensen van AIESEC die je leert kennen, de gastvrije families waar we mochten slapen, indrukwekkende humanitaire projecten en on top of that een prachtig land om doorheen te reizen.

Bij de verschillende comités van AIESEC hebben we geholpen waar we konden. Zo zijn we naar bedrijven geweest om traineeships te regelen, zijn we op de Mexicaanse televisie geweest om AIESEC te promoten en hebben we geholpen met het rekruteren van nieuwe leden voor AIESEC. In onze oranje jurkjes zijn we menig klaslokaal langs gegaan om te vertellen wat voor geweldige kansen AIESEC je biedt. We zijn in totaal op bezoek geweest bij 5 lokale AIESEC kantoren door heel Mexico verspreid, op deze manier leerden we dus ook al een groot deel van Mexico kennen. Hoe mooi is het om een zakelijk gesprek te voeren met een tequilabedrijf in het dorpje ‘Tequila’?

Wat grote indruk op ons heeft gemaakt is het humanitaire aspect van het Ambassadeursprogramma. Zo hadden we de kans om een week mee te lopen in een tehuis voor straatkinderen, Fundación Renacimiento. Een geweldige maar ook confronterende tijd. Helpen bij een groot sportevenement voor 800 straatkinderen in Mexico City, de extreme verschillen werden op die manier heel zichtbaar… Overdag werkten we namelijk met kinderen die op straat leefden en ’s avonds belandden we weer in de wereld van welvarende studenten en  fancy clubs, die Mexico City ook te bieden heeft. Ook in Cancún, wat bekend staat als een feestoord, hebben wij de andere kant van de Mexicaanse maatschappij leren kennen. Waar de toeristen uit hun dak gaan werkt de lokale bevolking dag en nacht en blijven hun kinderen alleen in huis achter. Wij hebben meegewerkt aan het opvangen van deze kinderen, en het creëren van een veilige omgeving.

Naast al deze mooie ervaringen hebben we natuurlijk ook heel wat kilometers afgelegd. We zijn in 8 weken door heel Mexico gereisd en hebben ongelofelijk veel gezien. Zo hebben we in een hangmatje in de jungle geslapen tussen de aapjes en hebben we de mooiste stranden bezocht. Erg aangenaam om vanuit je bedje zo het strand op de rollen met de azuurblauwe zee op twintig meter afstand. Ook de Maya tempels konden we natuurlijk niet laten voor wat het was, je kan je maar moeilijk inbeelden hoeveel ruines dit land rijk is. Daarnaast hebben we veel privétours gehad door de steden waar de AIESEC leden wonen. Want dat is ook amb: opgevangen en opgenomen worden waar je maar komt, een kijkje achter de schermen van een compleet ander land. Dit is ook zeker één van de aspecten die het ambassadeursprogramma zo bijzonder maken!

Na deze zomer kunnen we echt zeggen; ‘Viva Mexico’. Het is een geweldig land met een levendige cultuur, de mooiste natuur en de liefste mensen! 

Muchos saludos,

Lotte y Christianne (Ambjes Mexico 2010)

Experience: Wout Bouwers and Maarten Wessels, India

Afgelopen zomer zijn wij voor 2 maanden als Ambassadeurskoppel naar India geweest. Na een uitgebreid selectie en voorbereidingstraject stapten we op het vliegtuig voor iets wat later een waanzinnig avontuur zou zijn. We kenden elkaar nog lang niet zo goed wanneer we door de Moessons van Mumbai in een overvolle trein naar AIESEC studenten op weg waren. Toen hadden we het door, met het Ambassadeursprogramma zie je niet alleen een land, je beleeft het!

Maar wat hebben we dan gedaan? In het kort, wij zijn in 8 weken tijd op 10 verschillende plekken geweest om elke keer maar weer verrast te worden door de cultuur en de mensen. Bij de locale comités hebben we Holland presentaties en trainingen gegeven. We hebben geholpen met het werven van studenten en het verbeteren van hun selectiebeleid. Ook hebben we bij een humanitair project in Delhi vrijwilligerswerk gedaan voor 1 week. Uiteindelijk hebben we kunnen zorgen dat ze daar van extra computers zijn voorzien en we hebben dit project gelinkt aan het locale AIESEC comité. Aan het einde van onze reis zijn we naar het grootste internationale AIESEC congres gegaan waar meer dan 100 landen bijeen waren. 

Dat indiers hun zaakjes anders aanpakken dan wij in Nederland hebben we op diverse manieren meegemaakt. Als een Indier bijvoorbeeld met het hoofd schudt kan dit zowel ja als nee betekenen, wat nogal voor wat verrassingen kan zorgen. Over verrassingen gesproken, aapjes in de trein, poepende mannen langs het spoor en het volkslied zingen voor een film in de bioscoop schijnt er allemaal bij te horen. Het lastigste voor ons westerlingen was vaak het wachten op niets en vanalles, over een treinrit van 250 km deden we bijvoorbeeld 12 uur! 

Al die verschillen maar juist ook de gelijkenissen die we gezien hebben maakten deze reis zo uniek. In elke stad waar we kwamen konden we iemand bellen en overnachten bij locals, helpen met AIESEC projecten en omgaan met studenten. Door het Ambassadeursprogramma hebben we oneindig veel plekken gezien, honderden Indiers ontmoet en onmogelijke avonturen beleefd. Allemaal ervaringen om nooit te vergeten!